Ontvangen cd recent door Rude
Roots
Het duo Gary Preston
en Anita Bonkowski uit Canada heeft de blues in de vingers en in de beademing,
ook letterlijk want
Preston speelt harmonica met heel veel soul. Hun blues is vaak funky. Het
samenspel
van piano, mondharp
en contrabas geven er wat New Orleans’ jazzy zwier aan. Gary Preston zelf zet
mooie bluessongs op
papier, die niet misstaan tussen Jimmy Reed en Willie Dixon. Zo plaatst hij een
zevental eigen songs
tussen het gevarieerd geheel van boogie woogie, jump en rumba. Ook de
slowblues gaat hem
goed af, want ‘I Wish’ met die verfijnde pianobegeleiding heeft een
nachtclubsfeertje
dat nostalgische
paartjes tot dansen kan bewegen. Preston deed jarenlange ervaring op toen hij
als
insider van de
Winnipeg bluesscène her en der optrad. Met Toronto als uitvalsbasis, breidde
hij zijn
terrein uit naar het
Westen. Hij speelde in menige bluesband, zoals Gary Preston & the Harpoons
en
The Bill Johnson Band. Ook
met o.m. James Cotton, Otis Rush en John Hammond deelde hij het podium.
Nu hij al vijf jaar
met de professionele jazzmuzikante Anita Bonkowski een duo vormt komt er
vrouwelijke
schwung bij, want
haar staande bas naast zijn harmonicaspel drijft het ritme op. Met haar
jazzopleiding en
ervaring in The
Commodores Big Band en in kamerorkesten vormt zij een ideale partner om naast
Preston
ook op festivals het
publiek mee te slepen. In het ludieke ‘The Look’ steekt ‘old time’ humor de kop
op en
vooral ‘Sam’s Stomp’
is boogie woogie van het complexloze soort. Piano en bas spelen daar als het
ware
een wederzijdse
verleidingsdans. Na hun eerste gezamenlijk album ‘Satisfy Somebody’ is dit een
album vol
afwisseling. Zelfs
Tom Waits duikt op, al blijkt Waits ‘Ol’55’ moeilijk te evenaren. Overigens
leent Preston’s
schorre stem zich
uitstekend om die mood van de naoorlogse jaren 1950 weer op te roepen.
Preston &
Bonkowski zijn vooral goed op dreef wanneer zij speels hun jumping blues vrij
baan geven met
Preston op de piano.
Zoals trouwens ook Anita die het op enkele nummers van hem overneemt. Vooral
‘Watch Me’, waar de
tenor sax van Al Pease zich bij de gezellen voegt, is het waard om op alle
radiozenders
airplay te krijgen.
Ideaal om de dag te beginnen met vitaminerende bluesstimuli.